ليلي و مجنون نظامي

زاين پيشترم گزافکاري
در سينه چنان نشاند خاري

در شيوه عشق هست چالاک
کز هيچ کسي نيايدش باک

اي چشمه خضر در سياهي
پروانه شمع صبحگاهي

اي دل به وفاي من نهاده
در معرض گفتگو فتاده

اي در کنف دگر خزيده
جفتي به مراد خود گزيده

يک نعل بر ابريشم ندادي
صد نعل در آتشم نهادي

اين است که عهد من شکستي؟
در عهده ديگري نشستي

در عشق تو چون موافقي نيست
اين سلطنتست عاشقي نيست

بگشاده خزينه وز حصارش
افتاده به در خزينه دارش

وز حلقه زلف پر شکنجت
در دامن اژدهاست گنجت

اندوه گل نچيده مي داشت
پاس در ناخريده مي داشت

عشقي که دل اينچنين نورزد
در مذهب عشق جو نيرزد

يک روز نشست بر نجيبي
شد در طلب چنان غريبي

پندار در او نظاره کردم
پوشيدم و باز پاره کردم

چندانکه در او نمود ناله
زان سفره نخورد يک نواله

در ناي گلوم نان نگنجد
گر زانکه فرو برم برنجد

کز خوردن دانهاي ايام
بس مرغ که اوفتاد در دام

هر کوچو تو قانع گياهست
در عالم خويش پادشاهست

از خلق جهان گرفته دوري
در ساخته با چنين صبوري

حاجب ز غرور پادشائي
گفتش که در اين بلا چرائي

وانگاه گرفت گريه در پيش
پرسيد ز حال مادر خويش

دلتنگ چه دستگاه يارش
در بسته تر از حساب کارش

در حلقه رشته گره مند
زنداني بند گشته بي بند

شويش همه روزه داشتي پاس
پيرامن در شکستي الماس

تا نگريزد شبي چو مستان
در رخنه دير بت پرستان