ديوان شمس

نور عشاق شمس تبريزي
نور در ديده شمس وار نهاد

چون حقيقت نهفته در خمشيست
ترک گفت مجاز بايد کرد

شکرينست يار حلوايي
مشت حلوا در اين دهانم کرد

چون زبانم گرفت خون ريزي
همچو شمشير در ميانم کرد

بدود شاه جان به استقبال
چونک عشاق در سفر ميرند

عاشقاني که جان يک دگرند
همه در عشق همدگر ميرند

عاشقان جانب فلک پرند
منکران در تک سقر ميرند

صوفيان در دمي دو عيد کنند
عنکبوتان مگس قديد کنند

کيمياي سعادت همه اند
در همه فعل خود بديد کنند

کيميايي کنند همه افلاک
ليک در مدتي مديد کنند

در صفاي مي نهان ديديم
که شما چون کدوي رنگينيد

تبريزي شويد اگر در عشق
بنده شمس ملت و دينيد

ز انتظار رسول تيغ علي
در غزا خويش ذوالفقار کند

اين نشان بدايت عشق است
هيچ کس در نهايتش نرسيد

در صفاي مي شهان ديديم
که شما چون کدوي رنگينيد

تبريزي شويد اگر در عشق
بنده شمس ملت و دينيد

خوش بنگر در همه خورشيدوار
تا بگذارند که افسرده اند

چادر افکنده عروسان روح
در طلب شاه جهان آمدند

مرا غير تماشاي جمالت
مبادا در دو عالم کار ديگر

خداوند خداوندان اسرار
زهي خورشيد در خورشيد انوار

صد بار بگفتمت نگهدار
در خشم و ستيزه پا ميفشار

در سايه ات اي درخت طوبي
ما راست سعادت مکرر

شکر گفتم قدح نگفتم
در نقل بود نبيذ مضمر

در وقت سماع صوفيان را
از عرش رسد خروش ديگر

اندرآ در باغ بي پايان دل
ميوه شيرين بسيارش نگر