ديوان شمس

در قدس دلت چو خوک ديدي
ملک قدست فرنگ دارد

بحريست دل تو در حقايق
کو جوش کنار ما ندارد

در دولت تو سيه گليمي
گر سود کند زيان ندارد

وان جان غريب در تظلم
مي نالد و ترجمان ندارد

از ناز شود ولايتي تنگ
در دل سفر عراق خيزد

جان از سفر دراز آمد
بر خاک در تو بازآمد

آن دشمن صبرهاي عاشق
در خون صبور مي خرامد

در قالب خلق شمس تبريز
چون نفخه صور مي خرامد

تلخش چو بنوشي و بخندي
در ذات تو تلخيي نماند

جمعيت جان هاي خرم
در سايه آن دو زلف درهم

زان نرگس مست شيرگيرش
بي خمر وصال در خماريد

مردانه و مردرنگ باشيد
گر در ره عشق مرد کاريد

چون دامن در پيش دوانيد
گر همچو سجاف بر کناريد

چون همسفريد با مه خويش
پيوسته چو چرخ در دواريد

در راه فکنده است دري
جز او که فکند برندارد

در وهم نبود اين سعادت
اقبال نگر که ناگه آمد

در بحر گريخت اين مقالات
زيرا هنگام آشنا بود

در جيب شما چو دردميدند
عيسي زاييد اگر بزاييد

مويي در چشم نيست اندک
زنهار که سرمه اي بساييد

در عشق خديو شمس تبريز
انصاف که بي شما شماييد

دلنوازان نازنازان در ره اند
گلعذاران از گلستان مي رسند

در شعاع آفتاب معرفت
ذره ذره غيب داني مي کند

ناشکفته از گلستانش گلي
صد هزاران خار در سينه خليد

جهان را بديدم وفايي ندارد
جهان در جهان آشنايي ندارد

در عنايات خويششان بکشيد
جرمشان را به جاي کار نهاد