ديوان شمس

رحم آر مها که در شريعت
قربان نکنند لاغري را

اي ساقي روح از در حق
مگذار حق برادري را

اي بگفته در دلم اسرارها
وي براي بنده پخته کارها

هله اي کيا نفسي بيا
در عيش را سره برگشا

شمس تبريز موسي عهدي
در فراقت مدارهارون را

بسته بدانست در آسمان
تا بکشد چون تو گشاينده را

خوب کليدي در بربسته را
خوب کمندي دل آواره را

در خرد طفل دوروزه نهد
آنچ نباشد دل فرزانه را

چو اول ديدمش جانيم بخشيد
بدانستم که در ايثار چونست

هشيار مباش زان که هشيار
در مجلس عشق سخت رسواست

درنده آنک گفت پيدا
سوزنده آنک در نهان گفت

در خرمنت آتشي درانداخت
کز خرمن خود دهد زکاتت

گر جام سپهر زهرپيماست
آن در لب عاشقان چو حلواست

دودت نپزد کند سياهت
در پختنت آتشست کاستاست

هرچ از تو نهان کند بگويد
در گوش ضمير رازدانت

اندر سفرست ليک چون مه
در طلعت خوب خود مقيمست

گويي که خداي عالمي نو
در عالم کهنه آفريده ست

بس ساکن بي قرار ديدم
در آتش عشق بي قرارت

يک لحظه ز کوي يار دوري
در مذهب عاشقان حرامست

آمدي کآتش در اين عالم زني
وانگشتي تا نکردي عاقبت

بجهم حلقه زلفش گيرم
که در آن حلقه تماشا خوشکست

دل برهيد از دغل روزگار
در بغل عشق خزيدن گرفت

شراب عاشقان از سينه جوشد
حريف عشق در اسرار باشد

دهان جمله غمگينان بخندد
بدين قندي که در دندان درآمد

در آينه عکس قيصر روم
گر نيست بدانک زنگ دارد