مثنوي معنوي

من بدين يک بار قانع نيستم
در هوايت طرفه انسانيستم

در نظر بودش مقامات العباد
لاجرم نامش خدا شاهد نهاد

جمله فرزندانش در اشغال مست
خود نگفتندي که بابايي بدست

در رخي بنهد شعاع اختري
که شود شاهي غلام دختري

دانم آنجا در مکافات ايزدت
سروري جاودانه بخشدت

کي دهد زندانيي در اقتناص
مرد زنداني ديگر را خلاص

ايستاده پيش سلطان ظاهرش
در رياض غيب جان طايرش

چونک هنگام فراق جان شود
ديو دلال در ايمان شود

وز درونشان عالمي بي منتها
در ميان خرگهي چندين فضا

روز کشتن روز پنهان کردنست
تخم در خاکي پريشان کردنست

درعدم پنهان شده موجوديي
در سرشت ساجدي مسجوديي

فاعل و مفعول در روز شمار
روسياهند و حريف سنگسار

ذکر استثنا و حزم ملتوي
گفته شد در ابتداي مثنوي

کمترين عيب مصور در خصال
چون پياپي بينيش آيد ملال

چون پيمبر گفته مؤمن مزهرست
در زمان خاليي ناله گرست

دلوها وابسته چرخ بلند
دلو او در اصبعين زورمند

آفتابي در يکي ذره نهان
ناگهان آن ذره بگشايد دهان

دست اندازيم چون اسپان سيس
در دويدن سوي مرعاي انيس

ديوان شمس

دلا در بزم شاهنشاه دررو
پذيرا شو شراب احمري را

در دامن اوست عين مقصود
بر ما بفشاند آستين را

هر چند طلسم اين جهاني
در باطن خويشتن تو کاني

در عشق بدل شود همه چيز
ترکي سازند ارمني را

ز ايمان اگرت مراد امنست
در عزلت جوي ايمني را

در خانه دل همي رسانند
آن ساغر باقي هني را

خورشيد و هزار همچو خورشيد
در حسرت تست اي معلا