مثنوي معنوي

در صف معراجيان گر بيستي
چون براقت بر کشاند نيستي

هست در چاه انعکاسات نظر
کمترين آنک نمايد سنگ زر

ظاهرت از تيرگي افغان کنان
باطن تو گلستان در گلستان

عارفان روترش چون خارپشت
عيش پنهان کرده در خار درشت

شسته در باطن ميان گلستان
ظاهر آحادي ميان دوستان

اي سليمان مسجد اقصي بساز
لشکر بلقيس آمد در نماز

بلک جمله ماهيان در موجها
جمله پرندگان بر اوجها

بس انامل رشک استادان شده
در صناعت عاقبت لرزان شده

در زمين حق زراعت کردني
تخمهاي پاک آنگه دخل ني

آن هليله پروريده در شکر
چاشني تلخيش نبود دگر

هر که باشد همنشين دوستان
هست در گلخن ميان بوستان

هست منهاج و نهان در مکمنست
يافتش رهن گزافه جستنست

گفت يارا در درونم حجتيست
بر حدوث آسمانم آيتيست

بحث املاک زمين با کبريا
در خليفه کردن باباي ما

بددلان از بيم جان در کارزار
کرده اسباب هزيمت اختيار

در خلايق روحهاي پاک هست
روحهاي تيره گلناک هست

نقش بندانند در جو فلک
کارسازانند بهر لي و لک

حکمت اظهار تاريخ دراز
مستيي انداخت در داناي راز

منصب تعليم نوع شهوتست
هر خيال شهوتي در ره بتست

گر همي جوييد در بي بها
ادخلوا الابيات من ابوابها

ادخلي تو في عبادي يافتي
ادخلي في جنتي در بافتي

آمده اول به اقليم جماد
وز جمادي در نباتي اوفتاد

موسيا در پيش فرعون زمن
نرم بايد گفت قولا لينا

در مديحت داد معني دادمي
غير اين منطق لبي بگشادمي

خويش جالينوس سازد در دوا
تا فريبد نفس بيمار ترا