مثنوي معنوي

بنگريد اي مردگان بي حنوط
در سياستگاه شهرستان لوط

جاريه پيش نخاسي سرسريست
در کف او از براي مشتريست

هست در کوشش اميدم بيشتر
دارم اندر کاهلي افزون خطر

جمله مهمانان در آن حيران شدند
انتظار دود کندوري بدند

در ميان آن بيابان مانده
کارواني مرگ خود بر خوانده

آدمي بر خنگ کرمنا سوار
در کف درکش عنان اختيار

پاسبان آفتابند اوليا
در بشر واقف ز اسرار خدا

اوليا را داشتي در انتظار
انتظار رستخيزت گشت يار

گر پشيماني برو عيبي کند
آتش اول در پشيماني زند

اين جلالت در دلالت صادقست
جمله ادراکات پس او سابقست

گر هماره فصل تابستان بدي
سوزش خورشيد در بستان شدي

رزق حق حکمت بود در مرتبت
کان گلوگيرت نباشد عاقبت

آزمودم مرگ من در زندگيست
چون رهم زين زندگي پايندگيست

اندر آمد در بخارا شادمان
پيش معشوق خود و دارالامان

مرگ دان آنک اتفاق امتست
کاب حيواني نهان در ظلمتست

وانک در ظلمت براند بارگي
برکند زان نور دل يکبارگي

يکنفس حمله کند چون سوسمار
پس بسوراخي گريزد در فرار

چون در زرادخانه باز شد
غمزه هاي چشم تيرانداز شد

اين سخن را ترجمه پهناوري
گفته آيد در مقام ديگري

متصل نبود سفال دو چراغ
نورشان ممزوج باشد در مساغ

چون نشان مؤمنان مغلوبيست
ليک در اشکست مؤمن خوبيست

منگر اي مظلوم سوي آسمان
کاسماني شاه داري در زمان

سخت پنهانست و پيدا حيرتش
جان سلطانان جان در حسرتش

آفتاب اعواض را کامل نمود
لاجرم بازارها در روز بود

اختر گردون ظلم را ناسخست
اختر حق در صفاتش راسخست