مثنوي معنوي

آن شنيدي تو که در هندوستان
ديد دانايي گروهي دوستان

حفظ کردم من نکردم ردتان
در وجود جد جد جدتان

کان خوشي در قلبها عاريتست
زير زينت مايه بي زينتست

در چنان روي خبيث عاصيه
گفت يزدان نسفعن بالناصيه

خويش را منصور حلاجي کني
آتشي در پنبه ياران زني

سنگهاي امتحان را نيز پيش
امتحانها هست در احوال خويش

دعوتش کردند و سيرش داشتند
تخم رحمت در زمينش کاشتند

در تگ دريا گهر با سنگهاست
فخرها اندر ميان ننگهاست

همچنان بيگانه شکل و آشنا
در نبرد آييد بهر پادشا

اختلاف عقلها در اصل بود
بر وفاق سنيان بايد شنود

باطلست اين زانک راي کودکي
که ندارد تجربه در مسلکي

در هواي نابکاري سوخته
اقمشه و املاک خود بفروخته

چون پيمبر درميان امتان
در گشاي روضه دار الجنان

گر بسوزد باغت انگورت دهد
در ميان ماتمي سورت دهد

پس چراگويد دعا الا مگر
در دعا بيند رضاي دادگر

در گمان افتاد جان انبيا
ز اتفاق منکري اشقيا

در تحيات و سلام الصالحين
مدح جمله انبيا آمد عجين

اقتدا کردند آن شاهان قطار
در پي آن مقتداي نامدار

گر بترسندي از آن فقرآفرين
گنجهاشان کشف گشتي در زمين

حرمت آن که دعا آموختي
در چنين ظلمت چراغ افروختي

سالها درحسرت ايشان بماند
عمرها در شوق ايشان اشک راند

ظلم مستورست در اسرار جان
مي نهد ظالم بپيش مردمان

انبيا در قطع اسباب آمدند
معجزات خويش بر کيوان زدند

آنچنان گويد حکيم غزنوي
در الهي نامه گر خوش بشنوي

اضطراب ماه گفتي در زلال
که بترسانيد پيلان را شغال