مثنوي معنوي

هم عيال تو بياسودي اگر
در ميانه داشتي حجره دگر

نيست خفاشک عدو آفتاب
او عدو خويش آمد در حجاب

گفتيي در باطنش درياستي
جمله دريا گوهر گوياستي

چونک اسمعيل در جويش فتاد
پيش دشنه آبدارش سر نهاد

در من آويزيد تا نازان شويد
گرچه جغدانيد شهبازان شويد

بندگان خاص علام الغيوب
در جهان جان جواسيس القلوب

در سجودت کاش رو گردانيي
معني سبحان ربي دانيي

شير مردانند در عالم مدد
آن زمان کافغان مظلومان رسد

مهرباني شد شکار شيرمرد
در جهان دارو نجويد غير درد

ور نخواهي خدمت ابناء جنس
در دهان اژدهايي همچو خرس

هر که خواهد همنشيني خدا
تا نشيند در حضور اوليا

در حديث راست آرام دلست
راستيها دانه دام دلست

اندرين انديشه خوابش در ربود
مسجد ايشانش پر سرگين نمود

گرنه معيوبات باشد در جهان
تاجران باشند جمله ابلهان

آخرين قرنها پيش از قرون
در حديثست آخرون السابقون

هرچه انديشي پذيراي فناست
آنک در انديشه نايد آن خداست

صد هزاران ماهي اللهيي
سوزن زر در لب هر ماهيي

گوسفندان حواست را بران
در چرا از اخرج المرعي چران

چون مناسبهاي افعال خضر
عقل موسي بود در ديدش کدر

آفتابي که بتابد در جهان
بهر خفاشي کجا گردد نهان

در خبر خير الامور اوساطها
نافع آمد ز اعتدال اخلاطها

گفت دانايي براي داستان
که درختي هست در هندوستان

اولا اخوان شدند آن دشمنان
همچو اعداد عنب در بوستان

تا سليمان لسين معنوي
در نيايد بر نخيزد اين دوي

پاي طاووسان ايشان در نظر
بهتر از طاووس پران دگر