مثنوي معنوي

سروران مکه در حرب رسول
بودشان قربان به اوميد قبول

ظاهر ما چون درون مدعي
در دلش ظلمت زبانش شعشعي

خوي شاهانه ترا نشناختم
پيش تو گستاخ خر در تاختم

ناقه صالح چو جسم صالحان
شد کميني در هلاک طالحان

آن گشاديشان کز آدم رو نمود
در گشاد آسمانهاشان نبود

اهل صورت در جواهر بافته
اهل معني بحر معني يافته

در بشر روپوش کردست آفتاب
فهم کن والله اعلم بالصواب

هر کسي در طاعتي بگريختند
خويشتن را مخلصي انگيختند

گفت حق در آفتاب منتجم
ذکر تزاور کذي عن کهفهم

رفتن اين آب فوق آسياست
رفتنش در آسيا بهر شماست

شو قليل النوم مما يهجعون
باش در اسحار از يستغفرون

جمله با شمشير چوبين جنگشان
جمله در لا ينفعي آهنگشان

همچو چشمه سلسبيل و زنجبيل
هست در حکم بهشتي جليل

بود لقمان پيش خواجه خويشتن
در ميان بندگانش خوارتن

چون در انگشتش بديد انگشتري
رفت انديشه و گمانش يکسري

پاي کوبان دست افشان در ثنا
ناز نازان ربنا احييتنا

از براي پخته خواران کرم
رحمتش افراخت در عالم علم

اندرين شهر حوادث مير اوست
در ممالک مالک تدبير اوست

که ز ضدها ضدها آمد پديد
در سويدا روشنايي آفريد

بر مثال موجها اعدادشان
در عدد آورده باشد بادشان

مفترق شد آفتاب جانها
در درون روزن ابدان ما

تفرقه در روح حيواني بود
نفس واحد روح انساني بود

کاشکي من گرد گلخن گشتمي
بر در اين خانقه نگذشتمي

والله ار سوراخ موشي در روي
مبتلاي گربه چنگالي شوي

با وکيل قاضي ادراک مند
اهل زندان در شکايت آمدند