ديوان اشعار منصور حلاج

پرده از کاينات ساخته اي
در پس پرده آشکارا تو

در پس پرده هاي گوناگون
هم تماشاگر و تماشا تو

مثنوي معنوي

کس ندارد گوش در دهليزها
تا بپرسم زين کنيزک چيزها

در دهان زنده خاشاکي جهد
آنگه آرامد که بيرونش نهد

موشکافان صحابه هم در آن
وعظ ايشان خيره گشتندي بجان

در درون سينه مهرش کاشتند
نايب عيسيش مي پنداشتند

رفته در صحراي بي چون جانشان
روحشان آسوده و ابدانشان

گرچه در خشکي هزاران رنگهاست
ماهيان را با يبوست جنگهاست

پرورد در آتش ابراهيم را
ايمني روح سازد بيم را

از سبب سوزيش من سوداييم
در خيالاتش چو سوفسطاييم

صورت رفعت براي جسمهاست
جسمها در پيش معني اسمهاست

تيغ در زرادخانه اولياست
ديدن ايشان شما را کيمياست

بود در انجيل نام مصطفي
آن سر پيغامبران بحر صفا

سايران در آسمانهاي دگر
غير اين هفت آسمان معتبر

بر در خرگه سگان ترکمان
چاپلوسي کرده پيش ميهمان

مادر فرزند جويان ويست
اصلها مر فرعها را در پيست

عهدها کردند با شير ژيان
کاندرين بيعت نيفتد در زيان

مشورت دارند سرپوشيده خوب
در کنايت با غلط افکن مشوب

در دل سفره نگردد مستحيل
مستحيلش جان کند از سلسبيل

چون تو در قرآن حق بگريختي
با روان انبيا آميختي

چونک تا اقصاي هندستان رسيد
در بيابان طوطيي چندي بديد

جسم جسمانه تواند ديدنت
در خيال آرد غم و خنديدنت

فعل باران بهاري با درخت
آيد از انفاسشان در نيکبخت

گر نکردي رحمت و افضالتان
در شکستي چوب استدلالتان

در نبي انذار اهل غفلتست
کان همه انفاقهاشان حسرتست