ديوان اشعار منصور حلاج

عشق شاه است در ممالک جان
ما بجانش مطيع فرمانيم

نيست پوشيده آفتاب رخش
ديده اي جوي در خور ديدار

سوخت از آه جان سوختگان
آتشي در زده بخرمن دل

خلفي صدق از خليفه حق
در خلافت سراي آدم نيست

در ره عشق اگر گدا گردي
دولت قرب پادشا يابي

خرقه کانرا بخون نمي شويند
در ره عاشقي نمازي نيست

ميدان که کناره نيست پيدا
در لجه بيکرانه عشق

گر سر طلبي بصدق درنه
سر بر در آستانه عشق

اي از تو پر آفتاب خانه
بگشاي در شرابخانه

تا چند در انتظار باشيم
از بهر علاج جان مخمور

چون ترک وجود خويش گوئي
بيني همه آرزو در آغوش

ما توبه زهد را شکستيم
در ميکده مغان نشستيم

ساقي ز شرابخانه عشق
در ده قدحي که نيم مستيم

مائيم و حيواة جاوداني
جان در قدمش اگر سپاريم

در مجلس دوستان محرم
هر لحظه برسم دوست کاني

مائيم خزانه معاني
در صورت اگر چه بي نوائيم

زماني در پس ظل خيالات
چو خفته بسته بيزار گشتم

شب دوشينه در خمخانه عشق
ز درد درد ميدادي عقارم

چگونه برنخيزم از سر عقل
چو در خمخانه عشقت نشستم

دوست در خانه بي حجاب نشست
عينوالحافظين عند الباب

قلب در بوته بلا بگداز
گر سر علم کيميا داري

در مقاميکه عشق بازانند
عقل را دانش و کفايت نيست

در دلهاي ما بعالم غيب
تو برحمت گشاي اي فتاح

نقش ديدار دوست در ما بين
زانکه آئينه لقا مائيم

در اقاليم اجتبا امروز
صاحب رايت و لوا مائيم