ديوان فيض کاشاني

بلبلانت در ترنم آمدند
جلوه کن اي گل بيخار هي

ز روي لطف در غمخانه هجر
براي جان مشتاقان درآئي

ناله بيهده تا چند توان
کو در اين باديه فريادرسي

ديدار بکس نمي نمائي
اي در همه جا عيان کجائي

بپايت جان برافشانم ز شادي
گرم در کلبه احزان درآئي

آتش عشقت بجانم در گرفت
سوختم يکبار جستم از خودي

قايم بتو تا ابد نکوئي
در ظل تو مستدام خوبي

از گلشن عشق يار بوئي نوزيد
در زهدستان چريده معذوري

ديوان اشعار منصور حلاج

در کشتنم ار بود رضايش
کردم سر خويشتن فدايش

براي اقتباس نور بگذر
ز رخت خويش در وادي ايمن

اگر مرد رهي دست ارادت
بدامان شه آفاق در زن

نرخ در و قيمت گوهر شکست
ديده گوهرفشان عاشقان

در وفاداري نخواهي يافتن
چون حسين اندر ميان عاشقان

دريغا در فراق روي آن گل
خزان شد نوبهار زندگاني

مهوشان پيش طاق ابرويش
دعوي حسن در نهاده بطاق

در هواي هويت ار بپري
جان جولان ز لامکان بيني

ما که دردي کشان خماريم
جام جم در نظر نميآريم

گشته در فکر دوست مستغرق
وز دو عالم فراغتي داريم

ور در آتش رويم همچو خليل
با خيالش درون گلزاريم

در وفايت طمع نمي بنديم
شکر کاندر خور جفاي توايم

چون بعشقند عاشقان زنده
ما نميريم در زمانه عشق

بر در عشق مستقيم بمان
تا ترا عاقبت شود محمود

در خرابات عشق مستانند
که دو عالم بهيچ نستانند

آنکه جان در ره نياز دهد
لذت ناز دلربا داند

گه ز هجران يار ميسوزيم
گاه در روي دوست حيرانيم