ديوان فيض کاشاني

در حوصله فلک نگنجد
آن ناله چون دراي عاشق

بتو داديم اميدها هر چند
در بدي کرده ايم استغراق

در قيامت چو خوانيم گوبد
موبمويم يکان يکان لبيک

همه جانها بدرگهت سپريم
در فناي تو مي شويم هلاک

عشوه را کاورد در گردشم
عشوها از چرخ گردون ميکشم

چون در خانه برويم بستي
ماه رويت بنما از بامم

من گرفتار توام حاجت نيست
زحمت آنکه کشي در دامم

سراپا در سراپاي تو محوم
بقربان سراپاي تو گردم

يارکي آفتاب طلعتکي
درم آيد ز در هوس دارم

در سراپاي بتان حسن ترا
تو بتو موي بمو ميجويم

در تمناي لقايت چون (فيض)
کو بکو بيسروپا مي پويم

در مطبخ عشق خونابه دل
مستغيم کرد از خوان مردم

سودا زدگان کوي عشقيم
در ما نسرشته اند آرام

در وصف نعال عاشقان (فيض)
صافي طبعيست دردي آشام

ما ديده اشکبار داريم
در سينه دلي فکار داريم

چون شعله آتشيم در رقص
مستيم و هواي يار داريم

زآنروز که وعده لقا کرد
ما چشم در انتظار داريم

از هيچکسم شکايتي نيست
از خويش بخويش در فغانم

در باغ جهان خوشي نديديم
غمها خورديم و زار رفتيم

در شب وصل تو بندم زلها
فکر روز تنگدستي ميکنم

برخواسته ايم از دو عالم
تا در صف ميکشان نشستيم

در هواي ميان باريکي
گشتن اندر کمر هوس دارم

در خيال دهان شيريني
خرقه اندر شکر هوس دارم

لطفها چند کني در پرده
پرده برگير و برآور کامم

چو از ديد رسيدن ديده بستي
نشستي در مقام آرميدن