ديوان فيض کاشاني

هر که در کارهاي خود نرسيد
سخره انتظار خواهد بود

اين غزل در جواب مولانا
(فيض) را يادگار خواهد بود

دست در دامن آگاهي زن
سوي او راهبري مي بايد

بيدردي از آن تمام دردي
در دست دواي مرد بيدرد

تا مرد زنان و رهزناني
در راه خداي نيستي فرد

ز چشم بيفروغش بهره نيست
که در روئي تماشائي ندارد

سبوئي محتسب در پرده دارد
عبث خشکي برندان مي فروشد

تا بشادي در برويم بسته
از گشادت همچو بستت العياذ

در خرابات وصالت بادها
تشنه هر باده مخموري دگر

در چشمه سلسبيل نوشي است
واندر دهن تو نوش ديگر

در حق دوستان مخلص خود
سخن دشمنان شنيدي باز

آتشي در دل تو افروزند
کاين وصالست با هزاران ناز

ما ناپاي تو در نگار است
دستت گيرد نگار برخيز

در عشق ديدم غوغاي آتش
زين پس ندارم پرواي آتش

اندر سرم من بهر تماشا
بشنو در آنجا هيهاي آتش

اگر محتسب گويدم در چه
بگويم شرابست و مستيست فاش

در ميکده دوش رند قلاش
ميگفت به پاکباز اوباش

آمد خيالش دوشم در آغوش
بگرفت تنگم رفتم از هوش

بهر دنيا مباش غمناک
تا در نگري فناست اي فيض

نحم خيالت گردد چو طالع
در چرخ آيند اهل صوامع

عشق در مردان حق آئينه است
مينمايد پرتو حسن منيع

عشق در سالک رهست و راهبر
ميرساند تا بدرگاه رفيع

عشق آتش سوختن افروختن
عشق در انجم نظرهاي بديع

درمان مطلب مخواه راحت
با درد بساز در ره عشق

در حنجره ملک نباشد
آن نغمه دلرباي عاشق