ديوان فيض کاشاني

ميرفت و روان روان بدنبال
تن در عقبش خميده ميرفت

بس (فيض) ز رفتنش غزل کاش
در آمدنش قصيده ميرفت

خال معنبر برخي چون قمر
زلف شکن در شکنم آرزوست

بکويت بيابم اگر رخصتي
ببويت کنم عيش در کشورت

در غم عشق هر پري روئي
سر شوريده سر بصحرائيست

ز سوز آتش عشق نگاري
سراپاي وجودم در گرفتست

جنوني در سرم مأوا گرفتست
سرم را سربسر سودا گرفتست

عاشقانرا در بهشت آرام نيست
عشقبازي کار هر خودکام نيست

جائي نتوان نشست اي (فيض)
کافسانه عشق در ميان نيست

گر نبودي مرگ مشکل ميشدي
در بلا پايندگي تلخست تلخ

نباشد پسنديده جز آنکه حقش
در آيات قرآن پسنديده باشد

غمگساري نماند در عالم
بکسي از کسي فغان نرسيد

در سر چو خيال تو درآيد
درهاي فرح برخ گشايد

چشم نگريسته در اغيار
آن حسن و جمال را نشايد

آن شوخ که داد دلبري داد
در فن ستمگريست استاد

بشوق طاعت و ذوق عبادت
شراب معرفت در جام کردند

جهان را بهر انسان آفريدند
در ايشان سر پنهان آفريدند

براي يک گل خودرو هزاران
هزاران در هزاران آفريدند

در سر شوريده سودا ميرود
کز کجا آمد کجاها ميرود

هر که در عشق ميتواند سوخت
بجهنم رود ستم باشد

عاشقان محو يار ميباشند
در غم عشق زار مي باشند

آنجماعت کز اهل معرفتند
در تماشاي يار مي باشند

پيش روي او نهيد آئينه
در کمند خود گرفتارش کنيد

گفتار نيک (فيض) شنيديد برملا
در خلوتش بزشتي کردار بنگريد

خلايق جمله در خوابند الا
دو چشم عاشقان بيدار باشد