ديوان فيض کاشاني

(فيض) آندم بدوست پيوندي
که نباشي تو در ميانه حجاب

شد در فراقت نامهربانا
از دست کارم درياب درياب

گفتم ثنايش کردم دعايش
در حفظ دارش از چشم يارب

آمد بمنزل بنشست در دل
گفتي که جاني آمد بقالب

قصه عشق گفتنم هوس است
در اسرار سفتنم هوس است

سوختي در شمع رويت جان من
چاره پروانه کردي عاقبت

در دهان خلق افکندي مرا
(فيض) را افسانه کردي عاقبت

رغبت دل نيست در مرغوب
جلوه تست هر چه مرغوبست

بنده سرفکنده در تست
هر چه با (فيض) ميکني خوبست

ما را نتوان خريد ارزان
در صدف بلا بهائيست

ما معتکفيم در خرابات
ما را چه مجال پارسائيست

چند بهر ياد پريشان شوم
خاک در او شدنم آرزوست

بر در لب قفل خموشي زدم
سوي خموشان شدنم آرزوست

عشق آمد و اختيار نگذاشت
در کشور دل قرار نگذاشت

کيفيت چشم پر خمارت
در هيچ سري خمار نگذاشت

تا جلوه کند درو جمالت
اشگم در دل غبار نگذاشت

پيشوا و امام قافله ام
همه خلق در قفاي منست

آفرينش اگر کلان ور خرد
همه در سايه لواي منست

خوش در آغوش آورم روزي
قامت آنکه آرزوي من است

بيماري عشق تندرستي است
پستي در عشق سر فرازيست

در پرده حسن دلربا کيست
اين رشته بدست شاهدان نيست

بيماري چشم گلرخان را
در پرده دلبري سبب چيست

در هر نگهي هزار فتنه
اين معجزه کدام عيسي است

اي شاهد شاهدان عالم
معشوق بجز تو در جهان کيست

اي (فيض) خراب عشق ميباش
آبادي ما در اين خرابيست