ديوان مسعود سعد سلمان

بگداخت ز گريه ديدگانم
در سر باشد فسرده خونم

در دولت طاهري زدم چنگ
زو روشنيي گرفت کارم

در دولت او به دولت تو
از بخت همي اميدوارم

در آفتاب دولت او دايم
مانند چرخ عالي مقدارم

کعبه دولت است فتح آثار
تا بود در مقام ابراهيم

در سرآوردش آخر اي عجبي
پويه اشهب و تگ ادهم

بوستان با دوستان خوشتر کنون
ايخوشا در بوستان با دوستان

آن که مهريست در ميانه صدر
وآنکه بحريست زير پيراهن

راد مردان نيک محضر را
روي در برقع حياست کنون

در عقاقير خانه توبه
نوشداروي صدق خواست کنون

اختران سپيد در خنده
چه نمايي اگر ظلام نه اي

از پس يزدان جهان آفرين
در همه احوال اميد مني

در کف همچو ابر بوالقاسم
تو همي ابر تندبار شوي

از براي فروغ خاطر شاه
معدن در شاهوار شوي

فرزند مرا چون برادران
در هر هنري تربيت کني

از ديبا کرده اند سرپوشي
پر در لگني ميانه سيمابي

مهترا از بزرگي آن کردي
که در آفاق داستان کردي

تو چه گويي چنين روا باشد
در مسلماني و خردمندي

در وفا داشتنش جان بدهم
تا مرا بي وفا نپندارد

انديشه مکن به کارها در بسيار
کانديشه بسيار بپيچاند کار

توصيفات مسعود سعد سلمان

تازان درآمد از در ميدانش
چون ماه آسمان يکرانش

احول اکحلي و متفقند
خلق در حسن احول اکحل

هزاران گونه مشکل بيش بينم
در آن زلفين مفتول مسلسل

سلطان ملک ارسلان مسعود
در ملک به کام نيکخواه است

بهمن روز اي صنم دلستان
بنشين با عاشق در بوستان