ديوان مسعود سعد سلمان

در شکر و مدحت تو،پاينده دولت تو
شد همزبان

در دل افروز مجلس عضدي
از همه نوع نعمت ابدي

سخن جمله گفت خواهم من
در بزرگي شاه نيست سخن

سرکشان را نموده در پيکار
که چگونه کنند مردان کار

در برابر امير کيکاوس
خوب و رنگين نشسته چون طاوس

آنچنانش برندمست و خجل
که نشاطش فرو مرد در دل

مشفق عمرها حسين طبيب
در همه فعلها بديع و غريب

آنکه در علم طب کند افسوس
بر حکيم بزرگ جالينوس

خواجه ناگه چو در سماع آيد
عشرت و خرمي بيفزايد

پس بگيرد دلش ز انبوهي
فکند در ميان دو کوهي

سرفرازي که گرد موکب او
همه در چشم توتياست مرا

نامداري که خاک درگه او
همه در دست کيمياست مرا

بازم قضا فکند چو صرصر
ناکام در مسالک مسبب

تا روز در دعاي ملاقات
برداشته دو دست به يارب

در صبح دولتي به صبوحي
مي خور فداک عندي اصوب

تا مرا دشمنست گشت فلک
کوششم در زمانه بيهوده ست

اي بزرگي که در همه احوال
ناصر تو خداي بيچونست

خلق تو جسم عنبر ساراست
لفظ تو رشک در مکنونست

در رنجي که منفعت نکند
بر تن خويشتن گشادن چيست

از رنج دل اندکي بگفتم
باقي همه در دلم نهانست

در زمانه ديده رادي نديد
هيچگه همچون ملک مسعود راد

راي نوراني تو خورشيدوار
در جهان عدل ملک افروز باد

گاه بادش گرفته بر گردن
گاه گردش کشيده در آغوش

گر نبودم برسم معذورم
در جمال تو بسته بودم هوش

در حبس بدين چنين زمستان
ترسم که فزون شود جنونم