ديوان مسعود سعد سلمان

در بوته پيکار جان دشمن
از آتش خنجر فرو گدازي

تا در عمل هندسه نگردد
خطي که بود منحني موازي

دل من بماندست در درد عشقت
نيابد ازو هيچگونه رهايي

گر مرا از ميانه زندان
در ربايد جهان مرد رباي

در تاخت به مرغزار دولت
ماننده شير مرغزاري

در طاعت بسته بر ميانها
جانها ز براي جانسپاري

در ملک نشسته شاه عالم
اين نصرت بين و بختياري

از جمله خسروان گزيني
در ملک ز ايزد اختياري

از حزم زمين با سکوني
وز عزم سپهر در مداري

در عرصه کارزار دشمن
چون صاحب مرد ذوالفقاري

در گيتي ديده بان انصاف
بر ساحت مملکت گماري

نکني آنچه من همي گويم
که مرا در زمانه نگذاري

در سخاوت همي بياسايد
خوي خاص خدايگان دارد

کس نبيند چو تو کمربندي
در جهان پيش هيچ تاجوري

مرکب جود تيز دست کند
در هزيمت نياز پاي کشد

لشکر نصرت نصيري را
گرد تو تيغ در سراي کشد

هر زمانم بهار مدحت تو
در يکي باغ دلگشاي کشد

رنجها را برسم در بستي
عرصها را به قصد بگشادي

پرده از روي صفه برگيريد
نوحه زار زار در گيريد

فضل او در جهان بگستردي
جهل بر مردمان حرام شدي

به همه حکمتي يگانه شدي
در همه دانشي تمام شدي

به همه مکرمت مثل بودي
در همه مفخرت سمر گشتي

راست گويي که در مصيبت تو
همه مسعود سعد سلمانند

کوهي که باد گردد،چون گردباد گردد
در زير ران

در هيچ روزگاري،کس چون تو شهرياري
ندهد نشان