ديوان مسعود سعد سلمان

گيسوان نگار شد گويي
واندرو در بنات نعش و پرن

مهر رنگي چو در کسوف شود
به لآلي معاني آبستن

در گشاده وليش را نصرت
راه بسته عدوش را خذلان

چرخ مانند گرزني که بود
اندرو در و گوهر گرزن

در دلم ترجمان شده کلکي
چون زبانم همي گشاده سخن

اي سخاي تو در جهان ساير
وانکه گرداردي سخات بدن

در صفت عدل او
مدح به گردون رسان

سياست ملک را
پيش تو در يک زمان

عادلي و عدل تو
رسيد در هر مکان

واندر دل مهربانت افتاده
در زاري کار من نظر کرده

آسمانيست بر جهان هنر
آفتابيست در ميان سپاه

هم مرا دشمنست گشت فلک
کوششم در زمانه هست تباه

در سمج هاي حبس نشسته
با حلقه هاي بند خميده

بي بيم در حوادث جسته
بي باک با سپهر چخيده

ادبار در دم تو نشسته
افلاس بر سر تو رسيده

در چشم تو اميد گلي را
صد خار انتظار خليده

شغل همه دولت قرار داده
در مرکز دولت قرار کرده

اقبال تو مانند گل شکفته
در ديده بدخواه خار کرده

اي روز بزرگيت را سعادت
در دهر بسي انتظار کرده

جهان شهرياري که در شهرياري
زمانه ندارد چنو شهرياري

تا عزيزي نبيندم به جهان
در بلاي نياز چون خواري

بنده مسعود سعد سلمان را
بيهده در سپرد مکاري

يکي دوزخي باشدي سهمگين
که دوزخ در آسيب آن باشدي

وگر مهر تو نيستي در جهان
فلک سخت نامهربان باشدي

در جور مخرب رسيده عدلت
بنموده بدو کارگر درازي