ديوان مسعود سعد سلمان

در دام جفا شکسته مرغي ام
بر دانه نيوفتاده منقارم

بسيار اميد بود در طبعم
اي واي اميدهاي بسيارم

گر نيستم از جهان دعا گويش
در هستي ايزدست انکارم

بر همه خلق باز بگشايد
در انعام تو کليد نعم

در ظلمت زمانه همي گردم
گويي مگر ستاره سيارم

در طبع من بدي نبود ايراک
مداح شهريار جهان دارم

کار دولت همي بپيرايند
هر دو در دست خسرو ايران

از همه سقطها شدست ايمن
که بتگ در نيابدش حدثان

صلت تو گشاده داد در
نعمت تو نهاده دارد خوان

برگشادي به يک سخن بر من
در اقبال مجلس سلطان

عاجزم در ثنات گرچه مراست
لفظ سحبان و معني حسان

بست صورت مرا چو در پوشيد
شب تيره سياه پيراهن

چون به نظاره در سپهر کبود
بنگرستم چنان فتادم ظن

در مصاف تو از شهاب سهام
نتواند گريخت اهريمن

در سلامت به مجلس ميمونت
باز آورده ايزد ذوالمن

گرد سپه شهنشه غازي
محمود شه يگانه در هر فن

يا ز مرمر شدست انديشه
در دل همچو چشمه سوزن

آهنم بي خلاف زانکه همي
در دل خويش پرورم دشمن

چون يلان در وغا برانگيزد
آتش رزمگاه روز فتن

به خدايي که آکند صنعش
مشک در ناف آهوان ختن

آنکه در آفرينش عالم
غرض او بد ز ايزد ذوالمن

چو مرغيست در بوستان خرد
سراينده نامه باستان

در استقامت احوال زود بنمايد
مرا همايون ديدارش ايزد ذوالمن

در بناهاي مردمان بنشين
داد شادي و خرمي بستان

عمر ناپايدار چون شمنان
در پرستيدن صنم کردن