ديوان مسعود سعد سلمان

کرده اند خداي ناترسان
در يکي زاويه ز حبس بشار

در بزرگي و سروري محمود
وز بزرگي و بخت برخوردار

بداري همي در کنف خلق را
جهاندار دارادت اندر کنف

آب رويم نماند در رويم
آب مانند کس نبيني رنگ

گاه در انجمن چنان باشم
که فرامش شود ز خويشتنم

من که مسعود سعد سلمانم
در کف جود تو گروگانم

اگر آن التماس من برسد
نيک در خور عطيتي دانم

ور ببندم نمي توانم رفت
مي رود در زمانه اشعارم

روزيئي دارم اندک و همه سال
در ميان بلاي بسيارم

بيم کردست در دل امنم
زهر کردست رنج تن شکرم

داستان در جهان فراوانست
نيست يک داستان چو آن قلم

قلم تو شهاب ديوانست
درج در کفت آسمان قلم

زانکه در بحر کف تو ابرست
همه درست کاروان قلم

درج در ضمير من بگشاد
نوک پويان درفشان قلم

گردون همه مبهمات بگشايد
چون همت خويش در بيان بندم

در غم چيز دل نياويزم
به دم حرص تن نرنجانم

حشمتت در جهان فکند آواز
همتت بر فلک نهاد قدم

نه در صدد عيون اعمالم
نه از عدد وجوه اعيانم

در سينه کشيده عقل گفتارم
بر ديده نهاده فضل ديوانم

چون سايه شدم ضعيف در محنت
وز سايه خويشتن هراسانم

اندر زندان چو خويشتن بينم
تنها گويي که در بيابانم

در زاويه فرخج و تاريکم
با پيرهن سطبر و خلقانم

از واقعه جور هفت گردون
پنداري در حرب هفت خوانم

در معرکه روزگار دونم
با هر چه همي آورد توانم

در حبس آرايش نخيزد از من
برنامه بماندست تر زبانم