ديوان مسعود سعد سلمان

از تن گمرهي بريزد پوست
در دل کافري برويد خار

کوه پوينده در مصاف فکن
مرگ تابنده از نيام برآر

در شب تيره بلا ماندند
تيغ ها چون ستارگان بيدار

رشک همي آيدم از بربطت
تنگ مگيرش صنما در کنار

از پي نور در شبان سياه
آرزومند طلعت تو بصر

بدرد کفر پيرهن در بر
بگسلد شرک از ميان زناز

در بزرگي تو سپهر محيط
کمتر آمد ز نقطه پرگار

امروز بهار عالم آمد
تا تازه بهار ملک در خور

تا جان و روان خويش بندم
در خدمت شهريار صفدر

در بسته ميان هزار دربان
بر کار شده هزار زرگر

وز هيبت بأس تو بيفسرد
در صفحه خنجر آب خنجر

تا ماند بنده ثناگوي
در وصف تو اي شخ ثناخر

سرهنگ محمد علي را
شغلي دادي بزرگ و در خور

در غزو به خدمتت شتابد
منصور مؤيد و مظفر

در کف بدسگال دولت تو
بوي نفط سيه دهد عنبر

يکي افتاده در ميانه شور
ديگري خسته بر کرانه شر

نايبي نيستم چنانکه مرا
سازي و آلتي بود در خور

حشمت عالي علايي تو
در جهان خود همي کشد لشکر

وان بريده پي شکافته سر
در کفت ساحريست چون مسحور

جمع کرده ز بهر زيورشان
در منظوم و لؤلؤ منثور

در قدر تا کجا رسد پيداست
قوت آفريده مجبور

گاه خلوت تويي مرا مونس
در حضرت مرا تويي داور

ور نبودست عاشق تو چرا
بافت در زلفکان تو گوهر

در کنارت گرفت نتوانم
تا روان باشدم ز ديده مطر

در پيش سپه مبارزي کورا
مانند نگفته اند جز حيدر