ديوان مسعود سعد سلمان

دولت کاردان و کارگذار
در همه کار پيشکار تو باد

آفتابي که در همه عالم
اثر تو همي ضيا باشد

با محنت و رنج همنشينند
با چرخ زمانه در نبردند

اي آنکه فلک ظل درگهت را
در سايگه زينهار دارد

پيوسته مرا در همه فضيلت
رايت ز همه اختيار دارد

تا روز طرب در بهار عشرت
بازار مي خوشگوار دارد

در آئينه خرد روي مردم
هم خرد چنان آيينه نمايد

وانگهم سنگدل نگهباني
که چنو در کليسيا باشد

بنده مادحي چنين در بند
نيک بنديش تا روا باشد

او را چو در نبرد برانگيزد
ناوردگاه چرخ کيان باشد

گفته و کرده تو در عالم
همه تاريخ روزگار شود

موقف بزم تو شکارگهيست
که در او شکرها شکار شود

تأييد تو خاک درگه تو
در گيتي اصل کيميا کرد

اقبال تو گرد موکب تو
در ديده ملک توتيا کرد

همواره ثنات بر ملا گفت
همواره دعات در خلا کرد

يک مجلس اگر نگفت مدحت
در مجلس ديگرش قضا کرد

تا برافروخت آتش هيبت
در جهان ناگهان ملک مسعود

بدسگالان ملک را بگداخت
مغز در استخوان ملک مسعود

خسرو شاه شهريار زياد
در جهان ساليان ملک مسعود

در قصر شجاعت و سخاوت
از راي رفيع تست بنياد

تو خسرو روزگار خويشي
در بند تو حاسد تو فرهاد

هر زماني چو نوعروسان مهر
درکشد روي خوب در معجر

در يکي صيدگاه شاهنشاه
که برانگيخت چون قضا و قدر

شودش تيغ صبح در کف تيغ
شودش قرص آفتاب سپر

باز در مرغزار هندستان
شاخ مردي سعادت آرد بار