ديوان محتشم کاشاني

در واقعه ديدمش پياده
نزديک رکاب شه ستاده

در سايه چتر پادشاهي
جولان ده باد پاي شاهي

در روضه سلطنت چو نخلست قدش
کارايش تشريف شهنشاهي ازوست

ديوان مسعود سعد سلمان

بر عاج شکفته بينمش لاله
در سيم نهفته يابمش خارا

زنجير شدست زلف مشکينت
وافکنده مرا ز دور در سودا

در چشم عزيز چهره دلبر
بر دست خجسته ساغر صهبا

آينه رنگ عيبه اي ديدم
راست بالاش در خور پهنا

خسروان پيش او کمر بندند
همچو در پيش خسروان حجاب

هست بنده نبيره آدم
در همه چيز اثر کند انساب

در صافي نزاد هيچ صدف
زر ساده نزاد هيچ تراب

در دولت و سعادت صاحب
کاداب ازو شدست مهذب

در مجلست ز رتبت مفرش
بر آخورت ز دولت مرکب

در ثناها به تف انديشه
بحر اندر ضمير باحور است

مکرمت کن که بگذرد همه چيز
مکرمت پايدار در دنياست

وز دبيري که در زمانه کند
بر دبيران وبال تاوانست

ورنه دشمن چرا همي گويد
که در انديشه خراسانست

آمد اکنون دو پاي من بگرفت
خويشتن در حمايتم پيوست

بادا در بوستان عمر قرارت
بادا اندر سراي ملک مقامت

تجربت کوفته دليست مرا
نه خطايي در او نه طغيانيست

بينواييست بسته در سمجي
بانوا چون هزار دستانيست

شاه مسعود کاختر مسعود
در مرادش درست پيمان باد

همه دعوي طالع ميمونش
در معاني بديع برهان باد

در طربناک ميزباني بخت
نهمت او عزيز مهمان باد

در کف او به زخم فرعونان
نيزه سرگزاي ثعبان باد

دولت کامگار در گيتي
بنده راي کامگار تو باد