ديوان محتشم کاشاني

در زماني که غير فتنه نبود
مقتضاي زمانه بي باک

بنده پيرتوست کيوان ليک
زهره ات در طلايه بام است

در عموم رسوم معدلتش
رسم ظلم از زمانه زايل شد

در سرور است تا قيام قيام
از جلوسش سرير سلطاني

فاني شده در زمان فوتش
ايام شهادت حسين است

ولي در تلفظ لباس حروف
خرد يافت بر قدمدت رسا

قيمتي گوهر بساط وجود
در يک دانه جليل صدف

در ترازوي جود سنگ سبک
بهر هيچ آفريده ننهادي

آشکارا اگر چه بر رخ ما
در احسان خويش بگشادي

داده ام داد خسروي در شعر
خلعتي خسروانه مي خواهم

گنج حسنش اگر مکان طلبد
در دو عالم نماند آبادي

خون ز شريان جبرئيل آرد
مژه اش در محل فصادي

در بارگه امام شافع
فرزند رسول و نور يزدان

از قوت بازوي بلاغت
دست همه تافت در فصاحت

آرد ز محيط فکر بيرون
هر لحظه هزار در مکنون

او زار نشسته دست بر سر
خواهنده ستاده در برابر

يا آنکه رساند از کلامش
در نظم بلاغت انتظامش

افغان ز جفاي فقر افغان
کابم نگذاشتست در جان

بر خلق دو عالم است غالب
در جايزه دادن مناقب

زنو کوس بشارت کوفت گردون
در استقلال نواب همايون

ايا تابان مه برج ايالت
ايا رخشان در درج جلالت

که در تازي به ميدان عدالت
برآمد بانک کوس استمالت

در اختر شعاع درج عصمت
تنق بند آفتاب برج عفت

در شوخي طبع معصيت دوست
کالايش مرد را سبب اوست

در فکر دگر نماند تابم
تاريخ نگفته برد خوابم