ديوان قاآني

عيد عجمي به فر فروردين
در سبزه گرفت ساحت غبرا

ديوان محتشم کاشاني

خاک در بنده کمينت
تاج سر بنده کمين است

خواهم شومت دچار اما
در خواب که دربرت کشم تنگ

دل ميشنو اندم در آن زلف
ناليدن طاير شب آهنگ

در پاي فتادنم ز کويت
عذريست چو عذر محتشم لنگ

در هلاکم چه ميکني تعجيل
اي طفيل تو عمر مستعجل

هنوز استمالت دهد در عذابم
بدآموز آزار فرماست گوئي

ماهي تو درين لباس شبرنگ
يا آب حيات در سياهي

ابرو بنما و رخ که بينند
در خيمه آفتاب ماهي

در هفت زمين تزلزل انداخت
سروش که هنوز نوخرام است

گر شرم بودي هرگز نکردي
در روي معشوق نظاره عاشق

در زميني که از غبار مصاف
چهره آسمان نهان باشد

گه ز دست يلان تيرانداز
لرزه در پيکر کمان باشد

هرکجا چاشني چشاند گرز
مرد را مغز در دهان باشد

اولين حمله تو را در پي
فتنه آخرالزمان باشد

هر بنده بارگه نشينش
در مرتبه باد شه نشان باد

فتحش به ملازمت شب و روز
در سلسله ملازمان باد

تو آن آصف نشاني کاوفتاده
ز توصيف سليماني در اقطار

گل گلشن شهرياري عليخان
که در فيض باريست ابر بهاري

سمي محمد که يکتاست اسمش
در القاب تنزيلي آسماني

زبان صلاح تو شمشير قاطع
در اصلاح آفات آخر زماني

بود تا در آغاز عمر مطول
جواني طراوت ده زندگاني

باري آنها فتاد در تعويق
از تقاضاي بخت نافرجام

مي تواند نهاد حکمت تو
نرمي موم در مزاج رخام

مي تواند شد از تصرف تو
نطفه تغييرياب در ارحام