ديوان قاآني

آسيا وار گه نمودي سير
چون فلک در اراضي تسعين

خبر عدل او چنان مشهور
که در آفاق غزوه صفين

ابر پاشيده بر دمن لؤلؤ
باد گسترده در چمن ديباه

از در نابخردي گشتم روان
جانب انگشت گر از عنبري

بر در يأجوجيان کردم گذار
از رواق شوکت اسکندري

حيدري کز نيروي بازوي خويش
کرده در روز محابا صفدري

خسروا اي دست احسان ترا
در سخاوت دعوي پيغمبري

که ناگه بحر طبع من بجوشيد
برون افکند در شاهواري

جناب حاجي آقاسي که اوراست
در امر آفرينش پيشکاري

نخندد هيچکس در روز قهرش
مگر بر کوه کبک کوهساري

نشايد داد در دوران جاهش
جهان را نسبت بي اعتباري

حسين خان آسمان مکرمت را
چو يکتا ديد در خدمتگزاري

آنکو نظر حزم دوربينش
در دل نگرد صورت اماني

تا تيغ هلاليش ديده خورشيد
افکنده سپر در جهان ستاني

اندام معاني برهنه بيند
ادراک تو در کسوت مباني

ختمست در اقليم دانش امروز
بر من لقب صاحب القراني

تا ملک بقا جاودان بماند
در ملک بقا جاودان بماني

وامروز سرود در کف موسي
افسون اوبار گرزه ثعباني

چو مدح او کنم اجزاي عالم
زبان گردند در همداستاني

ملکشاه نخستينست خسرو
تو در پيشش نظام الملک ثاني

بساط نقطه موهوم خصمت
نيايد در نظر از بي نشاني

آهم به دلت نکرد تأثير
در سنگ فرو نرفت مسمار

در سايه زلف خط و خالت
مانند به شبروان عيار

بيا قاآنيا خاقاني آسا
در درج معاني باز مي کن

تابستان چون به شميران چميد
در کنف خسرو ايران خزيد