ديوان قاآني

در نيمشبان ز دور پيداست
آثار جميلت از شمايل

آراي تو در شبان تاريک
رخشنده ترست از مشاعل

در هيچ زمان ز کسب دانش
مشغول نداردت مشاغل

در وقف پي تميز آيات
گر فرض نمي شدي فواصل

از سهم عقاب تير در چرخ
نسرين فلک شوند بسمل

تا منطقه در دو نقطه دارد
پيوسته تماس با معدل

خسروا اي کت ايزد متعال
نافريدست در زمانه همال

ميان مژگان چشمش تو گفتي
غزالي خفته در چنگال ضرغام

دميده خط مشکين گرد رويش
چو در پيرامن آمرزش آثام

نگار ارغوان رخ گرت بايد
شراب ارغواني ريز در جام

بر آستانش غوغاي مهتران شنوم
در آستينش درياي بيکران بينم

ايزدي راکز يقين بالاترست
جهد داري تا درآري در سخن

گر خداجويي ببين با چشم سر
در سراپاي وجود بوالحسن

کاخيست در آن باغ لوحش الله
غمدانشده زو بارگاه غمدان

نشناخته شمشير آهنينت
در وقعه سقرلاط را ز سندان

آنکه در روضه بهشت ببندد
گر نگرد روضه جمالش رضوان

هنوز از موجه درياي تيغش
روان در ماوراء النهر سيحون

بود در پايه اسکندر وليکن
سکندر را نبد فهم فلاطون

سعادت در سعادت باد دايم
به ذات بيقرين شاه مقرون

تيزبين آنچنانک در شب تار
بيند از ري حصار قسطنطين

آسياوار تا نمايد سير
آسمان در اراضي تسعين

فجار به انتقام قهر او
گيرند همي قرار در سجين

در جرگه شاعران چنان خوارم
کاندر خيل دلاوران گرگين

بسته بر مژه چنگل شهباز
هشته در طره پنجه شاهين

متفاوت نمود گردش او
چون در آفاق سير چرخ برين