ديوان قاآني

ابر ارديبهشت بستان را
مخزن در شاهوار کند

آنکه در پيش شير شادروانش
بي روان شير مرغزار بود

جام بلور در کفش گويي
آفتابي ستاره بار بود

گفتي نشسته اند در آبگون غراب
خوبان قندهار ترکان غاتفر

محمد شاه غازي کز هراسش
بگريد طفل در زهدان مادر

شهنشاهي که در ذاتش خداوند
نهان کرد آفرينش را سراسر

در اقليمش جهان کاخي مسدس
به چوگانش فلک گويي مدور

نهنگي دمانست در بحر قلزم
پلنگي ژيانست برکوه بربر

تواند داد نهي جازم تو
تغير در وقوع امر مقدور

در حدودش ز ازدحام طرب
نتوان جز بعون غصه عبور

روح پرور هواي او دارد
اعتدال بهار در باحور

نشود بي حصانت دل تو
فتنه در حصن نيستي محصور

عدد مدت مدار سپهر
نزد عمر تو در شمار کسور

گفتي سر زلفين خويش حور
بگسسته و پيچيده در حرير

بر درگه قدرش فلک غلام
در ربقه حکمش جهان اسير

دايم از حاصل نظربازي
در جنونست گرم بازارش

کس نديدست در تمامي عمر
جز تن ريش وناله زارش

وينک از بسکه معصيت کردست
نيست در دل اميد زنهارش

زاده الفت آن سخنور عصر
کاسمانش ستوده در اخلاق

آنکه ماننده سخنور طوس
خردش برگزيده در افلاق

گويي رويت به سنبل زلف
در سنبله ماه کرده منزل

مانند دو کفه ترازو
در وزن به يکدگر معادل

در دشت نضال ليث غالب
بر دست نوال غيث وابل

عاجز شده اند در ممالک
از حمل نوافلش قوافل

الفاظ بديعت از بداعت
ضرب المثلست در قبايل