ديوان فرخي سيستاني

گفتگويست در ميان سپاه
زوگه و بيگه، آشکار و نهان

از خداوند خسروان در خواه
تافرستد ترا به ترکستان

در جواني بزرگنامي يافت
وين عجايب بود ز مرد جوان

گويي گنهکاريست کو راهمي
در پيش خواجه گفت بايد سخن

سپه برده اندردل کافرستان
خطر کرده در روزگار جواني

در شادماني گشاده ست بر تو
که مدحتگر پادشاه جهاني

همي تابود در سراي بزرگان
چو سيمين بتان لعبتان سرايي

ديدگانم ابر درافشان شده ست
زآرزوي لفظ در افشان دوست

ديوان فروغي بسطامي

بالاي خوشت بلاي جان است
وقتي که نباشدم در آغوش

آسايش جان اهل دل را
در کشمکش عذاب ديدم

تا در کفم آستين ساقيست
فرش است فلک بر آستانم

ديدم ز محبتش فروغي
چيزي که نبود در گمانم

خاک روب در سراي مغان
خاکسار بتان کج کلهيم

ناله تاثيري ندارد در دلت
يعني از درد محبت غافلي

بر درش داني فروغي چيستم
پادشاهي در لباس سائلي

ديوان قاآني

گر خدمتي امير بفرمايدت بري
در نزد اولياي خديو مظفرا

آب تيغت آتش کين برفروزد
بادوش در جان خصم خاکسارت

ملکي هست در لباس بشر
کاين خلايق نه لايق بشرست

سايه جز پيروي گزيرش نيست
هر کجا کافتاب در گذرست

آنانکه سفر کنند در دريا
گويند به بحر کوه بسيارست

هر کرا ايزد اختيارکند
در دو گيتيش بختيار کند

در مذاق عدو مهابت او
شهد را زهر ناگوار کند

در صف کينه خنجرت کاري
با تن خصم نابکار کند

آنکه در چشم فتنه انصافش
اثر برگ کوکنار کند

خسروا به که در محامد تو
فکر قاآني اختصار کند