عشاقنامه عراقي

اي ملامت کنان بي حاصل
سعي کمتر کنيد در باطل

دل ديوانه در سر زلفش
کي به زنجيرها شود عاقل؟

هرکه يک بار در همه عمرش
التفاتي کند، شود مقبل

حال بيچارگان باديه را
برساني بيار در محمل

شعر، در عالمي که مردانند
بازي کودکان همي خوانند

در مقامات عاشقان مست آي
ورنه بنشين و خويشتن مستاي

شاهبازان در قفس مانده
پيش بينان بازپس مانده

همچو پروانه ز اشتياق رخش
خويشتن را فگنده در آتش

در کلام خداي مي خواني
که: «عليک محبت مني »

زان مجازش حقيقي بنمود
قفل غم از در دلش بگشود

هرکه با عشق در نياميزد
زين ميانه به پاي برخيزد

از صفاهاي عشق روحاني
بي خبر در جهان، چو حيواني

هر لطافت، که در جمال افزود
اثر عشق پاکبازان بود

ساعتي همچو آرزومندان
ز اشتياق حبيب در ميدان

عاشق مستمند بيچاره
بود در کوه و دشت آواره

در بيابان عشق سرگردان
همچو مجنون مشوش و عريان

آهويي ديد کشته، بخروشيد
پوست برکند ازو و در پوشيد

شاهزاده، چو در رسيد از راه
کرد گرد شکارگاه نگاه

ذره چون آفتاب را بيند
در هوايش ز رقص ننشيند

در دلم نه حلاوت مستي
تا شود نيستي من هستي

در بيابان عشق تو دل ما
«صار حيران مشرق الاشراق »

حسنت آوازه در جهان افکند
هردلي، کان شنيد، جان افکند

در دمش چون او بپرسيدند
ميل شطرنج باختن ديدند

تا در گنج ذات بنمايد
به کليد صفات بگشايد

چون سرماست خاک سودايت
فرصتي، تا نهيم در پايت