ديوان عراقي

جز در آيينه رخش نتوان
عکس رخسار او عيان ديدن

خود گرفتم که در صفاي رخش
نتواني همه نهان ديدن

در جام جهان نماي اول
شد نقش همه جهان مشکل

در نقش دوم چو باز بيني
رخساره نقشبند اول

يعني که بجز حقيقت او
در دار وجود نيست ديار

تغيير صور کجا تواند
در نعت کمال او اثر کرد؟

تقليب و ظهور او در احوال
اظهار کمال بيشتر کرد

مي باش خراب در خرابات
ور بتواني به چشم مقصود

در قبضه او چنان نمايد
کاندر رخ خوب نقطه خال

خالي است جهان شکار وحدت
کثرت عدم محال در حال

در آرزوي لب تو بودم
چون دست نداد کامراني

وقت طرب است، ساقيا، خيز
در ده قدح نشاط انگيز

در دام بلا فتاده بودم
هم طره او گرفت دستم

خود ذره چو آفتاب بيند
در سايه دلش نگيرد آرام

در بند خودم، نمي توانم
کازاد شوم ز بند ايام

در صومعه مدتي نشستم
بر بوي تو، چون نيافتم کام

در آرزوي رخ تو بودم
عمري چو نيافتم اماني

يادآر مرا به دردي خم
کز خاک در تو يادگارم

نايافته بوي گلشن وصل
در سينه شکست هجر خارم

در کيسه نقد نيست جز جان
بستان قدحي، بيار ساقي

بگذار که بر در تو باشد
کمتر سگک درت عراقي

از صومعه پا برون نهاديم
در ميکده معتکف نشستيم

بر درگه لطف تو فتاديم
در رحمت تو اميد بستيم

هر لمحه به تو کمال هستي
در کسوت ناقصان نمايد

در صورت شرح او عراقي
چون ديد حقيقت آشکارا