ديوان عراقي

سوداي محال در دماغم
افگنده به هرزه هاي و هويي

هاي و هوي فتاد در گلزار
ناله عاشقان زار آمد

در خماريم کو لب ساقي؟
نيم مستيم کو کرشمه يار؟

در چنين حال شاهد توحيد
ننمايد به عاشقان ديدار

تا در آيينه معاينه ام
تافتي عکس نور اين اسرار

بر در فيض اين سراپرده
آفرينش طفيل و خلق عيال

نفحات رياض بستانش
مرده زنده کنند در همه حال

در هواي درست او نبود
هيچ بيمار جز نسيم شمال

در نيابند نقش اين خانه
نقش بندان کارگاه خيال

در بستاتين بي نهايت او
سدرة المنتهي هنوز نهال

در هواي درست او نبود
هيچ بيمار جز نسيم شمال

در نيابند نقش اين خانه
نقشبندان کارگاه خيال

بي تکاپوي تو در آن حضرت
پيک اميد را فرستادم

در نوشته سرادق جبروت
محرم پرده وصال شده

با جمال قدم لقاي تو را
در ملاقات اتصال شده

سايه از تاب آفتاب رخت
در نهان خانه زوال شده

عقل در مکتب هدايت تو
ديو بوده، ملک خصال شده

عمر در ناخوشي بسر برده
عيس بي خوشدلي وبال شده

هر وصف که در ضميرم آيد
چون درنگرم وراي آني

در خماريم، کو لب ساقي؟
نيم مستيم کو کرشمه يار؟

غيرتش غير در جهان نگذاشت
لاجرم عين جمله اشيا شد

بي قراري عشق شورانگيز
شر و شوري فکند در عالم

در هر آيينه حسن ديگرگون
مي نمايد جمال او هردم

اي رخت آفتاب عالمتاب
در فضاي تو کاينات سراب

خوش بود در صفاي رخسارش
آشکارا همه نهان ديدن